Destenis' weblog

Ze is er!!

Onze dochter Isa.

Binnenkort meer!!

Gadgetcam

Bij de regionale omroep zijn budgetten niet bepaald sky high. Meestal is het krap aan met de centjes en creatief omgaan met wat je hebt om toch tot een leuk resultaat te komen. Zo af en toe mag ik voor de cameragroep investeringen doen die het werk een stuk leuker of interessanter maken. Zo hebben we vorig jaar een redelijke investering gedaan in een mobiele regieset. Met het ding, wat alvast geschikt is voor high definition, kunnen we meerdere losse ENG camera's schakelen teneinde een ingewikkelde montage achteraf te beperken. Soms zijn de uitgaven minder groot, maar zeker niet minder spannend.
Zo kocht ik vorige week een GoPro Hero HD. Een übercoole gadget die de harten van menig technisch collega al op hol heeft gekregen.

Het is een kleine camera die tot full HD (1080p) opnames maakt op een SD kaartje. Voorzien van een accu, onderwaterhuis (60m) en zuignappen en helmattachments is dit de ultieme gadgetcam. Nadat goeroe Phillip Bloom er positief over berichtte heb ik het ding onderzocht en toestemming gevraagd om het toe te voegen aan ons facilitaire assortiment. Inmiddels ben ik druk aan het experimenteren en toepassingen aan het bedenken. Ook mijn stagiaire maakt er reeds gebruik van. Voor haar stagefilmpje waarin ze een ploeg op reportage volgt maakt ze veelvuldig gebruik van de mogelijkheden van het ding. Het biedt je perspectieven die je met een grotemensencamera gewoon niet kan maken.

Als het bevalt zal een tweede apparaatje niet snel op zich laten wachten. Over bevallen gesproken, aanstonds zal onze tweede kindje zich aankondigen. Ik zal u op de hoogte houden natuurlijk.

(bij deze alvast een indruk van de gadgetcam...)

Beetje jammer... Het door mij gekozen liedje is door YouTube verwijdert ivm auteursrechtenschending. Jammer voor het bandje Madness, dit was hun kans om nog eens beluistert te worden. Heb het maar met audioruil van YT veranderd...

*update* raaarrrrr..hier doet Madness het wel, maar op m'n YT kanaal is de audio geruild met 1 of ander rockbandje dat ik niet ken!?

Een echte man

Voor de derde keer vandaag ga ik het barre weer in vandaag. Gewapend met een bezem ga ik maar weer naar de auto. Onze trouwe peu heeft het koud, en ik moet zorgen dat hij niet te diep met zijn voetjes in de steeds groter groeiende laag sneeuw verdwijnt.
Sinds 8,5 maanden groeit er een nieuw kindje in onze buik, en aanstonds zal hij of zij ter wereld komen in misschien wel dit sprookjeswinterwonderland. Omdat onze Max nogal moeilijk ter wereld kwam 3 jaar geleden, moeten we in het ziekenhuis bevallen. Om daar te komen moeten we met de auto, niet ver, slechts 4 kilometer, maar dat is een eind glibberen met dit weer.
Er is vandaag bijna 30 centimeter gevallen in Assen, en ik wil wel veilig bij de auto geraken. Dus heb ik gedaan wat een echte man doet, hardcore sneeuwruimen. Eerst de achtertuin, toen het straatje voor en rondom de auto om niet vast te zitten. Toen weer de achtertuin, niet meer aan de voorkant, dat schiet echt niet op. En toen het net stopte met sneeuwen maar weer de achtertuin en de auto. Ik voel me een echte man.
Het echte zware werk wordt straks natuurlijk door mijn dappere vriendin gedaan, dus ik ben op zoek naar mannenwerk. De zolder is klaar, de babykamer is klaar, de laatste zakken en dozen verzameld werk uit het verleden zijn naar de vuilstort gebracht, ik loop af en aan met wasmanden om hier thuis alles maar klaar te hebben en de kerstboom heb ik in 2en gezaagd en in de groene bak gedumpt.

Wat mij betreft kan ze hij het komen, we zijn der klaar voor, hoewel 10-01-10 toch ook wel een coole datum is.

Logline

Ik steek mijn vinger op, want na oogcontact met mijn overbuurman weet ik dat tenminste twee mensen aan tafel met dezelfde vraag worstelen. 'Wat is een LogLine eigenlijk?' vraag ik.

*7 mensen zitten om een tafel en brainstormen over de nieuwe vormgeving voor tv, radio en internet*

'Een LogLine is een beschrijving of synopsis die in 1 zin het verhaal neerzet.' Dat is ongeveer het antwoord dat ik krijg.
Voor de duidelijkheid, ik zit aan tafel in een gezelschap van collega's die ook in de radio of tv zitten. Deze avond is een allereerste Brainstormsessie ten behoeve van de nieuwe vormgeving van RTV Drenthe die na de zomer van 2010 moet gaan draaien.
De paarse broeken die in de ontwerpfase pas aanschuiven zijn er dus nog niet eens bij, en toch vallen er regelmatig termen als "een stukje, hun ding doen en LogLine" ter tafel.

Soms is het zo moeilijk om te zeggen dat je iets 'gewoon' mooi vind. Dan moet je het ineens beschrijvingen meegeven als; vlot, jong, dynamisch maar organisch..... Gelukkig werd ik vanavond met de opdracht naar huis gestuurd om de volgende keer te komen met een montage van fraaie, moderne studio decors en voorbeelden van strakke (maar toch organische) vormgeving. Op zoek naar wat ik mooi vind, en dat met anderen delen, dat is leuk.

De komende week struin ik internet af op zoek naar zulks. Heeft u tips? Graag even reageren middels onderstaande link.
LET OP! Ik ben op zoek naar een stukje input, we gaan niet te lang broeden op een conceptueel ei, maar het moet wel spiffy. Focussen op de toekomst, resultaatgericht, pro-actief en niet reactief. De core-business niet uit het oog verliezen, met een beetje kostenbesparing in het achterhoofd creeren we een win-win situatie voor de omroep en de belastingbetaler. Kom dus met een quick and dirty idee, dan schieten we er later wel gaten in.

Ik heb er zin an, 2010 word een leuk jaar!

Aftasten

Als we binnenkomen in het cafe waar we deze week de opname van het spelletje gaan doen slaat de schrik mij om het hart. Het is wel erg klein en er is maar 1 plaats om de speeltafel neer te zetten. Samen met mijn cameracollega's verken ik de ruimte en bepalen we waar we de camera's en het licht neerzetten. Camera'S, want de kroegeigenaar, hierna te noemen de Kastelein, vroeg mij waar ik de CAMERA neer wilde zetten. De man, en zijn vrouw, was het duidelijk niet duidelijk dat er meerdere camera's vanavond dienst zouden hebben.
De spanning werd nog een beetje verder opgevoerd toen de Kastelein ons meldde dat de tafels achter ons eigenlijk niet weg konden, omdat er dan geen ruimte meer zou zijn voor de, misschien wel, 60 klanten.

'Dit is geen geschikte lokatie', mompelde ik.. Ik dacht zacht genoeg maar Meralda, onze stagieuze, fluisterde mij zachtjes toe dat ik aan het hardop denken was.. Om geen ruzie te krijgen met de Kastelein en zijn waardin zijn we maar gewoon gaan bouwen, dan zou het wel goed komen.

Het kwam natuurlijk ook wel goed, mede doordat de beloofde 60 klanten niet kwamen opdagen. Opname geslaagd, Kastelein tevreden, wij ook tevreden.

Het komt vaker voor dat ik ergens binnenkom en dat de magie van het televisie maken de gast of bewoner ernstig overvalt. "Goh, wat een boel lampen/kabels/mensen/auto's/tijd/etc/etc hebben jullie nodig voor zo'n shotje..."
Eenmaal bij de mensen binnen kijk ik eerst rond om een geschikte plek te vinden voor de opname. Waar komt het licht vandaan, wat wordt mijn achtergrond, heb ik genoeg ruimte om wat verder weg te staan, waar zijn de stopcontacten voor mijn licht, links of rechts in beeld en ga zo maar even door. Ik kan niet meer bij iemand op verjaardagsvisite zonder de parameter grondig te verkennen. Meestal stel ik voor dat de programmamaker even gaat voorspreken met koffie, terwijl ik de setting maak. Ik vraag dan of het goed is als ik met meubelstukken ga schuiven ten gunste van het plaatje. 1 keer maakte ik de fout door voor de grap te zeggen dat ik het bijzettafeltje met het porseleinen hondje in een andere hoek van de kamer zou terugplaatsen, omdat het daar beter tot haar recht kwam... ' NEE, je zet het gewoon weer terug waar het hoort.. Kiek maor, daor op die platte plekk'n in het kleed..' bits(ch)te de oude dame met de paarse kleurspoeling in het grijze haar.

Voor een meercamera opname waren mijn collega Gert en ik in een hotel in Hoogezand. Een paar kabels van het licht moesten we nog even tegen het plafond wegplakken. Uiteraard gebruikten we daar ons reddingsmiddel gaffer tape voor. 'Kijk wel uit, want dat is een paar weken geleden pas geverft' waarschuwde de hotel eigenaar ons nog. "Komt goed, geruststelde wij de man, dit laat geen lijmresten achter" En dat klopte, samen met de lijmresten trokken we ook keurig de dure verf van de balken af.

Een nieuw begin..

Alle begin is moeilijk. Begin maar eens met een nieuwe weblog, er zijn dagen dat ik wel 5 blogs kan schrijven maar er de zin en tijd niet voor heb, en er zijn dagen dat ik gebogen over het keyboard geen fatsoenlijke zin op het scherm krijg.
Toen ik als cameraman begon was ik onzeker over mijn kunnen, en dat niet alleen, ik keek op tegen de mensen die bij het toenmalige NOB TV mij het vak zouden bijbrengen. Zelfs zoveel dat ik als de dood was om stomme dingen te doen, en ik zette mezelf teveel op de achtergrond zonder het geduld te hebben om 'ontdekt' te worden.
Inmiddels ben ik op een plek gekomen waar ik zelfs zelf mag ontdekken. Af en toe duikt er een stagiaire cameraman/vrouw op waarin ik mezelf herken. Ik kan diegene dan kneepjes bijbrengen en gun hem/haar dan de ruimte om het talent te laten rijpen. Voor ons cameramensen is dat een zegen, om jonge mensen te zien met liefde voor het vak en de zin om er iets mee te doen.

Een beproefd middel om die liefde (en het geduld) te testen is het 'treintje'. Een model spoorbaantje in een ovaal, waarop een treintje rijdt welke door de cameramensch correct gevolgd dient te worden. Nu heb ik een nieuwe frisse stagiaire die nog nimmer van het treintje had gehoord....school, ga je schamen...

Afgelopen zaterdag heb ik, tussen de verjaardag van onze eersteling en pakjesavond, weer eens voor de sport gewerkt. Marathonschaatsen was in de buurt, en wij waren er dus ook. Nu schaatst men in grote delen van de wereld op een ovale baantje dus hoe mooi zou het zijn om haar (de stagieuze) mee te nemen. Met twee camera's onder de arm betraden we de ijsarena om te zien dat deze oefening door meerdere omroepen als nuttig ervaren wordt.
Ook de collega's van RTV Noord en de Omrop uit Friesland hadden een aankomend talent meegenomen. Zeer veel camera's aanwezig dus, en de organisatie voelde zich zeer vereerd
door zoveel media aandacht ;-)

Wetende dat ik het materiaal ook moet beoordelen en van de nodige repliek moet voorzien, zag ik mezelf genoodzaakt goed mijn best te doen op mijn eigen werk. Dit wordt door haar misschien wel als lesmateriaal gezien....
Morgen ga ik haar materiaal terugkijken, en weet ik dat het bij +3dB en open diafragma verdomd moeilijk scherphouden is. Ik zal haar sparen.

Spaart u mij ook? Na lange tijd afwezig, en de belofte om te stoppen met de Blog, probeer ik het gewoon weer. Een storm van protest (3 mails.....) en ik ga maar weer schrijven maar er kan hier en daar nog een D of T verkeerd staan..
Ach, alle begin is moeilijk, ook een nieuw begin.

Aftiteling

Ieder begin kent een eind. Het eerste bericht op mijn weblog dateert van 6 mei 2007, het laatste wordt nu door u gelezen. De laatste maanden werden de berichtjes steeds zeldzamer, door een tijdgebrek en gebrek aan zin om te schrijven. Tweehonderdnegen berichten gingen dit laatste bericht voor, af en toe lees ik er nog wel eens 1 terug. Ik zie dan soms frustratie opgetekend. Frustraties over het werk, collega's, beleid en meer van zulks. Dagelijks merk ik dat een aantal van die frustraties nog altijd bestaan en dat er niets verbeterd is. Dat is ook niet erg.
Soms had ik zin om een leuk verhaaltje te tikken, maar als ik dan op Rein zijn blog kwam zag ik dat hij er net over had geschreven. En dat doet hij veul beterder als mij, en met de juiste D of T. De vaste lezers deze kennen deze blog vast al, zoniet kan ik u hem van harte aanraden.

Overigens blijft het niet stil rond Destenis op internet. Met een Flickr account en hyves en Twitter ben ik nog altijd op de draod te vinden.

Over twee maanden hoop ik als trotse vader ons tweede kindje te mogen vasthouden. Max, onze eersteling, plast inmiddels op de wc en slaapt in zijn grote kamer. Ook hij verheugd zich op zijn broertje of zusje. Op de fabriek gaat het prima, veel programma's in het vooruitzicht. We moeten 'creatief' blijven omgaan met centjes, altijd te weinig en teveel wensen. Volgend jaar een nieuw tv montage systeem, nieuwe vormgeving en decor en op zoek naar de vervanger voor onze lijn XDCAM camera's.

Nu is het klaar, bedankt voor het lezen en wellicht tot de volgende weblog over een paar jaar.
Deze blijft nog even beschikbaar om me over te halen te blijven, om juist te stimuleren zo snel mogelijk te sluiten. Voor privegebruik ga ik trouwens alle verhaaltjes in een fotoboek laten afdrukken. Dag allemaal...

Handycam

Op de camping kregen mijn ega en ik het over videocamera's. Niet mijn favoriete onderwerp omdat videocamera's over het algemeen waardeloze dingen zijn. Als je gewend bent om met een beetje knappe glasbak op je nek te lopen is zo'n plastic ding van de Scheer en Foppen geen fijn iets. Nu hebben we van onze eerstgeborene wel een dikke 10.000 foto's, maar nauwelijks fatsoenlijk bewegend beeld.
Op mijn werk maak ik montageklaar materiaal, een feest om mee te werken. Maar thuis zwaai ik het ding minutenlang om mijn kind heen in de hoop die leuke blik van daarnet nog even mee te pikken. Al die minuten vullen aardig wat bandjes, en inladen en spotten is niet mijn ding.
Nu heeft collega Fred een aardig Canon camera'tje waarmee hij in HD (720p 30fps) kan filmen. En in een knappe kwaliteit zonder dat de autofocus gaat zoeken, en de belichting is vast te zetten. Zo'n ding moest er dus komen, en is er gekomen. Een nieuw modelletje met groothoek. Voor de prijs van een instaphandycam nota bene.
Goed genoeg voor mij, en reeds gebruikt om Max op de camping uitgebreid te volgen. Korte shots, SD kaart in de IMAC (jawel, ik ben om) en middels Imovie tot een aardig vakantiefilmpje monteren. Zo blijft het voor papa ook leuk, en kan ik de schade bij onze tweedsgeborene in januari een beetje inhalen.
Nu eerst een bakkie...

Vuelta Hoy!!

'Weet je zeker dat het vandaag is?' grap ik naar de sportverslaggever naast me. De weg is verlaten en lijkt niet op de chaos die ik om 06.30 had verwacht.
We lopen de TT hal in en zien al honderden wielrenners zich klaarmaken voor de tourtocht die ge-organiseerd is ivm met de Vuelta in Assen. Dat is de reden waarom ik vanochtend de wekker om halfzes al uitdrukte. Nu even een uitgebreide repo draaien, dan twee uur pauze (en F1 kwalificatie kijken), om vervolgens tot diep in de avond een sportuitzending te regisseren.
Als we na een kwartiertje de TT hal verlaten om de zonsopkomst te filmen zien we dat het desolate landschap in 1 klap veranderd is. Tot zover het oog reikt zie ik auto's aankomen met fietsen op het dak of de trekhaak.
Uiteindelijk wagen zich 11.000 aan de tocht van max 120 kilometer, en wij mogen daar een sfeerverslagje van maken. Nog op het TT circuit treffen wij een man die zijn vrouw is kwijtgeraakt in de massa. Hij heeft haar psychologisch al een paar jaar onder de knie en vertelt ons dat ze waarschijnlijk een paar kilometer verderop wel op hem wacht.
Op weg naar de auto vragen Rik en ik ons af wat de kans is dat we deze man later op de dag kunnen vragen of hij zijn vrouw gevonden heeft. We reduceren deze kans tot nihil in verband met het enorme aantal deelnemers en de lengte van de route.
Een half uur later elders op de route; 'kijk, dat lijkt die man wel van eerder, die gelost was door zijn eigen vrouw.............................. HUH?! HIJ IS HET!!' We rijden ze voorbij en wachten ze op bij de volgende bocht. Heet blijkt dat de man zijn vrouw door en door kent, ze zat inderdaad op hem te wachten een paar kilometer terug..

De F1 kwalificatie heb ik niet meer gezien, ik viel in slaap op de, nu al legendarische, GroteBlauweBank in het camerahok.
Nu ben ik echt moe, ik kan de reportage even niet meer zien. Ik heb hem tijdens de uitzending-updates nu wel even genoeg gezien. Is mooi geworden hoor, maar ik wil nu slapen. Morgen ben ik vrij, dan gaat de Vuelta van Assen naar Emmen, ik zal met de kleine Max even bij die 'stoempers' gaan kijken. Op de dikkebandenfiets trapt papa dan zijn eigen ronde door het dorp.

A day at the racetrack..

Traditiegetrouw heb ik gisteren weer de Rizla Racing Day bezocht. Voor het eerst met onze peuter. Max is gek op motors en race-auto's. Da's mooi en handig als de Kathedraal van de motorsport in de achtertuin ligt. Max mee, incluis de dikke oordoppen van de Hubo. Hij vond het geweldig en hij bleef samen met oma en mama 5 uur langer dan vooraf gegokt. Tijdens de Formule Renault cup viel het mannetje zelfs in slaap, terwijl op 10 meter afstand de motoren gierden.
Volgend jaar ook maar de paddock op en al dat glimmende spul maar van dichtbij bekijken.

Vanmorgen vroeg was papa ook alweer op de baan, ditmaal in de pits waar we afspraak hadden met Erik Dekker. De wielrenploegleider heeft een rolletje in de komende Vuelta uitzendingen van RTV Drenthe. In een vijftal itempjes vertelt deze crack alles over het leven in een pro-tour team.Voorbereidingen, eten en zelfs het aansnijden van de bochten tijdens de tijdrit op het TT-circuit komen aan bod. Erik demonstreert zelfs nog even dat afsnijden via de grindbak schier onmogelijk is. Filmend vanuit de achterbak van de Zafira vraag ik of even een stukje tijdrit tempo kunnen gaan rijden... Met bijna 60 per uur stuiven we over de 4,5 kilometer lange baan. Op slechts 10 centimeter van de achterbumper geniet Dekker volop van de slipstream van de auto. Af en toe tikt hij met zijn voorwiel tegen mijn voet die uit de auto bungelt, de beelden zijn geweldig geworden en omdat de chauffeur van dienst bekend is op het circuit krijgen we zelfs nog iets te zien van de ideale lijn.
De Vuelta begint in Assen, Drenthe.. Volkomen belachelijk natuurlijk, maar voor de Nederlandse wielerliefhebber de perfecte kans om zijn helden in de Kathedraal live voorbij te zien komen. Ola!!