Destenis' weblog

Aftiteling

Ieder begin kent een eind. Het eerste bericht op mijn weblog dateert van 6 mei 2007, het laatste wordt nu door u gelezen. De laatste maanden werden de berichtjes steeds zeldzamer, door een tijdgebrek en gebrek aan zin om te schrijven. Tweehonderdnegen berichten gingen dit laatste bericht voor, af en toe lees ik er nog wel eens 1 terug. Ik zie dan soms frustratie opgetekend. Frustraties over het werk, collega's, beleid en meer van zulks. Dagelijks merk ik dat een aantal van die frustraties nog altijd bestaan en dat er niets verbeterd is. Dat is ook niet erg.
Soms had ik zin om een leuk verhaaltje te tikken, maar als ik dan op Rein zijn blog kwam zag ik dat hij er net over had geschreven. En dat doet hij veul beterder als mij, en met de juiste D of T. De vaste lezers deze kennen deze blog vast al, zoniet kan ik u hem van harte aanraden.

Overigens blijft het niet stil rond Destenis op internet. Met een Flickr account en hyves en Twitter ben ik nog altijd op de draod te vinden.

Over twee maanden hoop ik als trotse vader ons tweede kindje te mogen vasthouden. Max, onze eersteling, plast inmiddels op de wc en slaapt in zijn grote kamer. Ook hij verheugd zich op zijn broertje of zusje. Op de fabriek gaat het prima, veel programma's in het vooruitzicht. We moeten 'creatief' blijven omgaan met centjes, altijd te weinig en teveel wensen. Volgend jaar een nieuw tv montage systeem, nieuwe vormgeving en decor en op zoek naar de vervanger voor onze lijn XDCAM camera's.

Nu is het klaar, bedankt voor het lezen en wellicht tot de volgende weblog over een paar jaar.
Deze blijft nog even beschikbaar om me over te halen te blijven, om juist te stimuleren zo snel mogelijk te sluiten. Voor privegebruik ga ik trouwens alle verhaaltjes in een fotoboek laten afdrukken. Dag allemaal...

Handycam

Op de camping kregen mijn ega en ik het over videocamera's. Niet mijn favoriete onderwerp omdat videocamera's over het algemeen waardeloze dingen zijn. Als je gewend bent om met een beetje knappe glasbak op je nek te lopen is zo'n plastic ding van de Scheer en Foppen geen fijn iets. Nu hebben we van onze eerstgeborene wel een dikke 10.000 foto's, maar nauwelijks fatsoenlijk bewegend beeld.
Op mijn werk maak ik montageklaar materiaal, een feest om mee te werken. Maar thuis zwaai ik het ding minutenlang om mijn kind heen in de hoop die leuke blik van daarnet nog even mee te pikken. Al die minuten vullen aardig wat bandjes, en inladen en spotten is niet mijn ding.
Nu heeft collega Fred een aardig Canon camera'tje waarmee hij in HD (720p 30fps) kan filmen. En in een knappe kwaliteit zonder dat de autofocus gaat zoeken, en de belichting is vast te zetten. Zo'n ding moest er dus komen, en is er gekomen. Een nieuw modelletje met groothoek. Voor de prijs van een instaphandycam nota bene.
Goed genoeg voor mij, en reeds gebruikt om Max op de camping uitgebreid te volgen. Korte shots, SD kaart in de IMAC (jawel, ik ben om) en middels Imovie tot een aardig vakantiefilmpje monteren. Zo blijft het voor papa ook leuk, en kan ik de schade bij onze tweedsgeborene in januari een beetje inhalen.
Nu eerst een bakkie...

Vuelta Hoy!!

'Weet je zeker dat het vandaag is?' grap ik naar de sportverslaggever naast me. De weg is verlaten en lijkt niet op de chaos die ik om 06.30 had verwacht.
We lopen de TT hal in en zien al honderden wielrenners zich klaarmaken voor de tourtocht die ge-organiseerd is ivm met de Vuelta in Assen. Dat is de reden waarom ik vanochtend de wekker om halfzes al uitdrukte. Nu even een uitgebreide repo draaien, dan twee uur pauze (en F1 kwalificatie kijken), om vervolgens tot diep in de avond een sportuitzending te regisseren.
Als we na een kwartiertje de TT hal verlaten om de zonsopkomst te filmen zien we dat het desolate landschap in 1 klap veranderd is. Tot zover het oog reikt zie ik auto's aankomen met fietsen op het dak of de trekhaak.
Uiteindelijk wagen zich 11.000 aan de tocht van max 120 kilometer, en wij mogen daar een sfeerverslagje van maken. Nog op het TT circuit treffen wij een man die zijn vrouw is kwijtgeraakt in de massa. Hij heeft haar psychologisch al een paar jaar onder de knie en vertelt ons dat ze waarschijnlijk een paar kilometer verderop wel op hem wacht.
Op weg naar de auto vragen Rik en ik ons af wat de kans is dat we deze man later op de dag kunnen vragen of hij zijn vrouw gevonden heeft. We reduceren deze kans tot nihil in verband met het enorme aantal deelnemers en de lengte van de route.
Een half uur later elders op de route; 'kijk, dat lijkt die man wel van eerder, die gelost was door zijn eigen vrouw.............................. HUH?! HIJ IS HET!!' We rijden ze voorbij en wachten ze op bij de volgende bocht. Heet blijkt dat de man zijn vrouw door en door kent, ze zat inderdaad op hem te wachten een paar kilometer terug..

De F1 kwalificatie heb ik niet meer gezien, ik viel in slaap op de, nu al legendarische, GroteBlauweBank in het camerahok.
Nu ben ik echt moe, ik kan de reportage even niet meer zien. Ik heb hem tijdens de uitzending-updates nu wel even genoeg gezien. Is mooi geworden hoor, maar ik wil nu slapen. Morgen ben ik vrij, dan gaat de Vuelta van Assen naar Emmen, ik zal met de kleine Max even bij die 'stoempers' gaan kijken. Op de dikkebandenfiets trapt papa dan zijn eigen ronde door het dorp.

A day at the racetrack..

Traditiegetrouw heb ik gisteren weer de Rizla Racing Day bezocht. Voor het eerst met onze peuter. Max is gek op motors en race-auto's. Da's mooi en handig als de Kathedraal van de motorsport in de achtertuin ligt. Max mee, incluis de dikke oordoppen van de Hubo. Hij vond het geweldig en hij bleef samen met oma en mama 5 uur langer dan vooraf gegokt. Tijdens de Formule Renault cup viel het mannetje zelfs in slaap, terwijl op 10 meter afstand de motoren gierden.
Volgend jaar ook maar de paddock op en al dat glimmende spul maar van dichtbij bekijken.

Vanmorgen vroeg was papa ook alweer op de baan, ditmaal in de pits waar we afspraak hadden met Erik Dekker. De wielrenploegleider heeft een rolletje in de komende Vuelta uitzendingen van RTV Drenthe. In een vijftal itempjes vertelt deze crack alles over het leven in een pro-tour team.Voorbereidingen, eten en zelfs het aansnijden van de bochten tijdens de tijdrit op het TT-circuit komen aan bod. Erik demonstreert zelfs nog even dat afsnijden via de grindbak schier onmogelijk is. Filmend vanuit de achterbak van de Zafira vraag ik of even een stukje tijdrit tempo kunnen gaan rijden... Met bijna 60 per uur stuiven we over de 4,5 kilometer lange baan. Op slechts 10 centimeter van de achterbumper geniet Dekker volop van de slipstream van de auto. Af en toe tikt hij met zijn voorwiel tegen mijn voet die uit de auto bungelt, de beelden zijn geweldig geworden en omdat de chauffeur van dienst bekend is op het circuit krijgen we zelfs nog iets te zien van de ideale lijn.
De Vuelta begint in Assen, Drenthe.. Volkomen belachelijk natuurlijk, maar voor de Nederlandse wielerliefhebber de perfecte kans om zijn helden in de Kathedraal live voorbij te zien komen. Ola!!

Opmerkelijk...

'Hoe is het met de auto?' is de vraag van de journalist aan de rallydeelnemer die in Mozambique een fietser schepte. De man reed een fietser aan en vervolgde zijn weg nadat hij de situatie wat dreigend vond worden, in plaats van de man samen met zijn bijrijder in de auto te gooien en naar een ziekenhuis te brengen, leek het hem slimmer om met de wagen de rally af te gaan maken. Het voertuig zal nota bene op plaats van bestemming nog ingezet moeten worden om mensen naar het hospitaal te kunnen brengen. Want dat is het goede doel, en dat moet van de sponsor gewoon doorgang vinden. Zo'n bloedende local en hysterische omstanders houden de boel dan alleen maar op.

Opmerkelijk... Ach, oordeelt u zelf?

Plopjes

Vanmorgen voelde ze het voor het eerst, kleine plopjes in de onderbuik. Hoewel, voor het eerst niet echt. 3 jaar geleden ook al toen ze zo lang zwanger was van onze Max.
Nu dus weer, maar nu van Max zijn broertje of zusje, we weten het nog niet maar willen het wel graag weten, net als toen. Max leeft nu al mee, zachtjes geeft hij af en toe een kusje op haar buik, en praat hij stilletjes omdat de baby slaapt. Max weet ook dat hij een andere kamer krijgt wanneer de baby er is, samen met zijn knuffels en KoiKoi in het bijzonder gaat hij naar de grote kamer. Hoe het precies moet worden weet papa nog niet, maar er zal plaats zijn voor vliegtuigen, de maan en sterren.

De baby zal geboren worden in januari 2010, voorlopig gaat alles voorspoedig. Een paar weken geleden zagen we op een echo al dat het compleet was en het hartje als een dolle tekeer ging. Vorige week luisterden we bij de verloskundige naar het hartje. Max was mee en had zijn dokterskoffertje mee, toen zijn mama ging liggen en de buik bloot legde pakte hij er zijn stethoscoop uit, ging op het krukje staan en luisterde naar mama's buik. Daarna was de wroetvrouw aan de beurt, en we hoorden dat het goed was. Max was diep onder de indruk, en nog praat hij over het BOEM BOEM BOEM wat de baby doet.

Als die dat nog even blijft doen hopen we volgend jaar weer zo'n heerlijk kind te krijgen!

Zomer

Het is weer zomer, de fijnste tijd voor een cameraman als ik. Geen hard nieuws maar kleine ditjes en datjes uit de provincie. Misschien een drama voor de geharde journalist, maar zoals gezegd; niet voor mij. Ik draai het liefst wat ik ook graag zie, televisie is voor mij louter entertainment, slechts zelden kijk ik het journaal uit. Hooguit het ochtendnieuws van de Jan de Hoop, en de rest van de dag krijg ik het nieuws wel via internet binnen. Kijktv, dat is dus mijn ding. Dus deze zomer mag ik draaien voor het programma 'de Zomer van Drenthe'. Een laagdrempelig programma, dagelijks 15 minuten kijken naar wat er gisteren op een evenement in Drenthe gebeurde en te zien was. Van Truckstarfestival tot prevelende sjamanen op de hei, alles is een evenement en dus is het waard om daar een kijkje te nemen.

Mensen van diverse pluimage schuimen mijn lens voorbij, dronken mensen, mooie mensen, lelijkerds minder mooie mensen, lachende mensen en zuurpruimen. Een bezopen trucker met een koksmuts, een zeer serieus jurylid en een vrouw zonder tanden. Waarschijnlijk ook veel mensen die het programma nu al kennen want opvallend vaak hoor ik de vraag of mensen de groeten al kunnen doen.

De groeten kunnen ze doen vanuit een soort poppenkast, met hun achterwerk in de kast groeten ze hun familie en vrienden vanaf hun vakantieadres. Een populair onderdeel getuige de vele reacties en deelnemers.

'Inhoudsloos, saai en truttig, en teveel de gewone man' zijn een aantal gehoorde kritieken van de serieuze televisiemaker. Ieder zijn mening natuurlijk, ik hecht er weinig waarde aan. Ik werk voor de kijker, soms is dat een mevrouw die intens kan opgaan in een gedicht of een bronzen beeld in de vorm van een drol. Soms draai ik beelden van een verzakte straat omdat er toch mensen de uitleg van de verantwoordelijke wethouder belangrijk vinden. Soms is mijn kijker een meneer die niet kan wachten op de wedstrijd WKE-Tubbergse Boys, en soms is mijn 'baas' de boer op de hoek die gewoon even leuk tv wilt kijken voor de leut. Lekker belangrijk, zolang ik mijn werk met plezier en bovendien goed kan doen. Ik hoef me niet te richten een doelgroep, ik werk voor de televisie en iedereen mag op televisie zien wat hij of zij wilt.

Volgende week mag ik weer, ik heb er zin in! Leve het leukste werk van de wereld!!

TT Assen

Terwijl ik dit stukje aan het typen ben klinkt er the Jackson 5 uit mijn ITunes. Ik weet ook niet waarom, maar ik had er even zin in.

Vandaag ben ik voor het eerst aan de betalende kant van het circuit gaan zitten om daar de kwalificatie's voor de TT van morgen te bekijken. Onze twee-jarige Max wilde ik in eerste instantie meenemen, maar ik wacht nog maar een jaartje totdat hij het echt een hele middag vol kan houden. Bij dit soort evenementen kan ik, beroepshalve, moeilijk stil blijven zitten kijken en ik heb de fotocamera dan ook maar meegenomen, dan heb ik wat om handen. Vanaf de tribunes heb ik toch een paar leuke beelden kunnen maken, maar de leukste was vanmorgen. Max met zijn speelgoedmotor. Hij is gek op dat ding, en gek op motoren. Dat is maar goed ook voor een rasechte Assenaar. Gisteren zijn e al even met hem de stad in geweest en een beetje van de sfeer geproeft daar. Hij vergaapte zich aan de motoren en aan de draaimolens op de kermis. Dit wordt nog veel leuker in de toekomst!

Dit weekend ben ik vrij, ik heb collega's die graag werken op de baan met TT, maar ik ben iets meer van de autosport. Dit weet de redactie ook, en ik sta dus al op de rol voor de A1GP die vanaf volgend jaar mei naar Assen komt (terecht).

Waarom wel?

Omdat de mensen zo geduldig zijn. Omdat ze lekker relaxed overkomen. Omdat de taal helemaal niet moeilijk is. Omdat vrouwen er 1 jaar zwangerschapsverlof hebben. Omdat mannen 1 maand zwangerschapsverlof hebben. Omdat het stoplicht eerst op oranje springt voordat het groen wordt. Omdat de lucht er nog zo fris is. Omdat de natuur zo fantastisch is. Omdat het eigenlijk helemaal niet ver is. Omdat je daar meer verdient dan hier. Omdat je maar 25 procent belasting betaald. Omdat electriciteit zo voordelig is. Omdat dat bovendien 'groen' verkregen wordt. Omdat Oslo een coole hoofdstad is. Omdat een BigMac daar ook gewoon een BigMac is. Omdat kinderopvang daar ook zo goed geregeld is. Omdat daar werken helemaal niet moeilijk is om te regelen. Omdat ze zo trots zijn op hun land zonder dat dat raar overkomt. Omdat Wilders daar niet is. Omdat dat ook helemaal niet nodig is. Omdat daar geen gezeur is van mensen die de Euro niet willen hebben. Omdat ze die ook niet hebben. Omdat er maar 4,5 miljoen mensen wonen. Omdat het toch 9 keer zo groot is als Nederland. Omdat ze daar ook goed kunnen schaatsen en skieen. Omdat daar nog serieus sneeuw valt. Omdat het dan toch niet koud aanvoelt. Omdat er zo'n lage luchtvochtigheid is. Daarom zou ik er wel kunnen wonen.

Waarom dan niet??

Omdat iedereen van wie ik hou hier woont en niet daar.

En omdat zij niet wil, daarom niet... ;-)

Tunnelvisie en watervallen

Even doe ik de lichten van de auto uit om te zien hoe donker het écht is.....'Ahhhhh, aan EDWIN!!' krijst de bijrijdster. We rijden in een tunnel door een berg, we zijn net Urnes uit en rijden terug naar Sogndal. Ik dacht dat ik tijdens deze trip door Noorwegen al veel had gezien, maar een 1-baanstunnel zónder licht was nieuw voor ons. Ik kan melden; doe niet je licht uit in zo'n ding.. Snel knip ik weer het grootlicht en de mistlampen aan, het eind is nog niet in zicht. Het zou zo'n kilometer lang zijn, dat is niet lang voor een tunnel in Noorwegen, de langste is daar 24 km. Maar het is een heel eind terug naar een passeerpunt als er een vrachtwagen op je af komt. Aan het eind van de tunnel doemt het overweldigende landschap weer op, ik geniet met volle teugen. Stop af en toe voor een foto, neem een bocht, delete de foto en ik neem een betere. Geen 5 minuten zijn het zelfde, en het mooiste van onze vakantie zijn toch wel de reisdagen. Een wijs man zei ooit; "Het mooiste aan een reis is niet de bestemming maar de weg ernaar toe" Gelijk heeft ie.

Inmiddels zijn we aan de laatste 3 dagen begonnen, maandag verjaar ik en maken we de laatste rit naar Oslo, daar blijven we tot dinsdagavond en dan rijden we weer de boot op die ons naar Fredrikshaven vaart. Als we wakker worden in Denemarken rijden we de toet weer van boord en gaan we naar huis. Het thuisfront heeft inmiddels alles al gehoort via Skype, Picasawebalbums en mijn Flickraccount, dus we hebben niets meer te zeggen. Ik vrees nu al voor mijn dagelijkse ritme, en ik weet dat ik dit land vreselijk ga missen. Diep van binnen denk ik dat ik hier kan wonen, zelfs het Noors is na twee weken goed te volgen en zeker te lezen. Misschien maar eens informeren bij de NRK of ze nog vacatures hebben.

Het was een mooie trip, ik heb me fotografisch helemaal kunnen uitleven, veel gezien en veel geleerd. Max heeft het op deze laatste camping eindelijk naar zijn zin. Onze twee-en een half jarige heeft de schommels en de zandbak wel gemist. Maar hij was zo lief, watervallen zijn zijn nieuwste obsessie. Thuis moet ik misschien maar een waterornament in de tuin gaan graven. Papa heeft zich trouwens ook best vemaakt met watervallen, op één camping stond er 1 in de achtertuin, en de onmetelijke diepte vanaf de Voringsfossen is weergaloos. Toe maar, 1 foto hier om mijn Flickrsite te promoten en dan weer terug aan de Hansa bier in de zon.